Op de drempel van Azië

Posted on Posted in Uncategorized

Aangekomen in Constantinopel na een paar weken fietsen vanuit Albanië.
De reis naar Turkije was een hele mooie. Ik zou langs het meer van komani in Albanië gaan maar de route veranderde natuurlijk weer.

Vanaf de Nederlandse camping naar de hoofdstad van Albanië, Tirana. De weg ging super snel omdat we op advies van de politie de snelweg hebben gepakt. De agenten zeiden dat hij niet af was en we er makkelijk konden fietsen.

image

Tirana is een niet zo’n mooie stad en het is een beetje een zooitje. Overnachting in een hotel gehad want dat kostte niet veel. (Helaas wel mijn handschoenen vergeten).

Fietsen in Albanië is leuk en de mensen zijn aardig en zwaaien naar je en bieden je vaak wat te drinken aan. De laatste avond in Albanië was in Prrenjas waar we in het plaatselijke café Aldo ontmoeten. De jongen heeft ons nog een rondleiding gegeven in het donker door het dorpje wat super interessant was.

Macedonië was na een kleine klim bereikt. Op weg naar Ohrid ontmoetten we een Frans koppel op de tandem. Deze hielden natuurlijk ook van veel en lekker eten dus afgesproken om samen te dineren. Alle campings waren dicht maar we werden door een oude man aangesproken en die verhuurde zijn appartement voor €7,50 p.p.p.n met alles erop en eraan. Zo relaxt dat we dagje langer bleven.
image

Macedonië is leuk om te fietsen niet veel verkeer en erg veel groen om je heen.

Griekenland lag in het verschiet en na alle krantenberichten verwachtten we veel vluchtelingen. Bij de grensovergang ging alles soepel, maar er waren nergens vluchtelingen te bekennen er was alleen een super nieuw groot hek neergezet.

Na twee dagen was Thessaloniki in het zicht. Er was weinig gebeurd, behalve een gekke herdershond die mij achtervolgde , maar het ging gelukkig bergafwaarts.

Thessaloniki is een leuke stad aan de zee. Het is er wel redelijk prijzig voor Griekenland. Andy had erg last van zijn been gekregen dus hij besloot om de trein richting de grens te nemen en ja samen uit samen thuis. Dus samen de trein gepakt. Tijdens de treinreis de eerste vluchtelingen gezien die door agenten met redelijk geweld werd opgepakt.

Op naar Turkije.
De grens van Turkije werd streng bewaakt door het leger. Het e-visum dat ik had werd vluchtig bekeken en na nog drie andere controle punten konden we verder fietsen.

Fietsen in Turkije is geweldig de mensen zijn vriendelijk en geven je veel ruimte op de weg. Overal kan je eten scoren en de melk smaakt net als in Nederland.

De dag dat we naar Istanbul gingen regende het hard dat we even bij de supermarkt bleven wachten. Toen kwam Atif aangelopen vanuit zijn winkel om ons uit te nodigen voor een kopje koffie. Na een leuk gesprek van een uur was het opgeklaard en konden we verder.

Het binnenrijden van Istanbul was geweldig en gevaarlijk via de snelweg met 70+ km per uur tussen de auto’s door. Ik vond het geweldig en al snel stonden de auto’s in de file en kon je er tussendoor rijden.

Nu voor paar weken in Istanbul met mijn ouders 😃.
Hier hang ik de toerist uit en moet ik paar dingen regelen.
– nieuwe zadel op mijn fiets.
– visum aanvragen bij ambassade van Iran zodra ik mijn code heb.
– klein onderhoud aan de fiets.
– nieuwe Mobiel van Ruggear gehad rg730, komt snel een review van.
image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

Ik brei er maar eens een eindje aan.
Komt nog wel een apart fotoverslag van Istanbul, want het is hier zeer mooi.

Groetjes

8 thoughts on “Op de drempel van Azië

  1. Ow wat nice to read your story again 😊 must be great for you and your parents to see each other in Istanbul!
    Have fun, enjoy !!!
    Looking forward to the next story.

  2. Koen, leuk verslag en mooie foto’s. Geniet van je de dagen met je ouders, en dan, nog meer succes voor het volgende deel van je reis!

  3. Als je nou in Izmir zou zijn, zou je de Nederlandse heren volleyballers kunnen aanmoedigen. Er is plek zat in dat stadion. Maar Izmir is nu te ver, vandaag, denk ik.

  4. Leuk om te zien dat m’n fietsende vrienden Erwin en Koen elkaar nu (online) gevonden hebben!
    Erwin heeft met de tijger-mascotte aan zijn stuur naar Split gereden; goed hè?

  5. Hoi Koen,

    Oh, mijn fout! Ik dacht 1+1=2, dat het een bericht van Erwin Lemmens was. Hem heb ik jouw verhaal ook verteld.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *