Negen nagels 

Posted on Posted in Uncategorized

Verhaal na de foto’s.

Hier een korte update,

In Cappadocië was het geweldig en het wildkamperen om de ballonnen in de ochtend te zien is gelukt, zoals de foto’s laten zien.

Deze ochtend hebben we gewacht op drie andere fietsers en we rijden met zijn vijven naar Trabzon.

Mark, een Duitser met elektrische fiets en aanhangwagen met zonnecellen. Hij gaat de

hele wereld rond fietsen.

Julian, een Duitser waarmee ik naar Cappadocië ben gefietst en die gaat naar Iran.

Sara, een Nederlandse die is begonnen met fietsen in Athene. Alwaar ze Chris heeft

ontmoet, ze heeft geen planning maar gaat wel richting Iran.

Chris, een Duitser heeft relatie met Sara en ze werken onderweg bij projecten.

Samen zijn we onderweg en kamperen we op de mooiste plekjes. Elke dag hadden we

een leuke plek met nieuwe ervaringen. De meeste Turken zijn verbaasd over onze

groep met zoveel fietsen. Het getoeter houdt niet op en zodra we stoppen komt er altijd

iemand een praatje maken.

Na vier dagen gingen we voor meerdere dagen de bergen in, om de kust te kunnen

bereiken. De eerste dag ervan ging goed en kregen we een lift van een vrachtwagen

waar onze fietsen opgingen.

De tweede dag in de bergen sloeg het noodlot toe. Al vaker hingen we aan de zijkant

van auto’s, tractoren en vrachtwagens maar dit keer ging het fout.

Ik hield mij net vast aan een plek die achteraf verkeerd was. Ik zat met mijn vingers

tussen een opening, maar toen ik wilde loslaten omdat de vrachtwagen harder ging

rijden lukte dit niet en bleef ik hangen met mijn middelvinger. Deze kon de kracht niet

aan en mijn bovenste kootje scheurde eraf. Een harde crash volgde waarbij ik op de

grond knalde. Alles erna ging redelijk snel, voor ik het wist, was ik op weg naar het

ziekenhuis achter in een pickup truck. Na een te lange rit kwam ik in het ziekenhuis aan

en kwamen er meerdere doktoren kijken naar mijn verwondingen. Dezelfde dag werd ik

nog geopereerd en werd ik wakker met mijn hand in verband.

Nu slik ik dagelijks antibiotica en pijnstillers en over twee weken kunnen waarschijnlijk

de hechtingen eruit.

Daarna heb ik nog twee nachten doorgebracht in het ziekenhuis. De ochtend na de

coup zaten we in de bus naar Trabzon, Julian is met mij meegegaan in de bus.

Ik ben nu al twee dagen in Trabzon en morgen ga ik verder met de bus. Eerst naar

Batumi in Georgië, daar stal ik mijn fiets bij een hostel. Om dezelfde dag de nachttrein

naar Yerevan in Armenië te pakken. Woensdag kom ik aan om samen met Kevin en

Wouter Armenië en Georgië te ontdekken.

Als alles goed gaat kan ik daarna weer de fiets pakken en naar Iran te gaan. Het plan is

om Julian weer te ontmoeten en samen verder te reizen.

De afgelopen week was een van de zwaarste uit mijn leven. Maar de artsen uit het

ziekenhuis van Sebinkarahisa waren geweldig en super aardig. Ook mijn fietsvrienden

kan ik niet genoeg bedanken voor hun steun en support.

 

Het enige wat ik nu nog kan zeggen geniet van de foto’s, heb die van mijn vinger er

maar niet bij gedaan….

😉

2 thoughts on “Negen nagels 

  1. Tjeetje Koen,

    Gelukkig nog goed afgelopen; je had je vinger wel kunnen verliezen. En verder niets gemerkt van de coup?

    Sterkte, en spoedig herstel,
    Ad

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *