ArmeenseArmeense bergen en Iraanse gastvrijheid.

Posted on Posted in Uncategorized

Na een maand niet fietsen, hoe kan je dan beter beginnen Armenië waar geen meter plat is. Eerst nog een klein stukje over wat ik heb meegemaakt in Armenië.

In de hoofdstad van Armenië, Yerevan heb ik meerdere dagen doorgebracht. Eerst met Kevin en Wouter (de boys) en erna met fietsvrienden toen ik terug kwam voor de tweede keer in de stad.

Yerevan is een leuke stad, het is een beetje warm 35-40 graden maar als je beweegt als een luiaard wen je er wel aan. De prijzen zijn goedkoop en er lopen bijna geen toeristen maar wat niet inhoudt dat er niks te zien of beleven valt. 

Zoals het genocide museum in Yerevan, dit gaat over de Armeense genocide en is zeer indrukwekkend en informatief. Voor wat kunst kun je de Cascade bezoeken waar “New Art” wordt tentoongesteld en waar je met roltrappen uitkomt bij het uitzichtpunt over de stad. 

In Yerevan heb ik ook gebruikt gemaakt van tinder (ja die dating app) dit resulteerde in twee gekke dates, maar niet de vrouw van mijn dromen ontmoet. Wel heb ik daardoor de geweldige fonteinshow gezien op republic square ( filmpje op instagram).

Na Yerevan heb ik heel Armenië gezien met de auto samen met de Boys en later hetzelfde op de fiets. Armenië staat vol met kloosters de een nog mooier dan de andere (zie foto’s onderaan). Daarnaast ligt Armenië vol met bergen, zoals de aragats die ik heb beklommen. Helaas duurde dit 11 uur mede door het ontbreken van bewegwijzering. 

Op de fiets vanuit de hoofdstad kom je als eerste de “vorotan passdeze is 2380 meter hoog en naar boven fietsen ging niet gemakkelijk. Waarschijnlijk werd dit mede veroorzaakt door de lunchpauze die werd gehouden met drie Armeniërs die maar shotjes vodka bleven inschenken. De laatste 10 km ben ik halfbezopen naar boven gefietst. Misschien heb ik het daarom gehaald of door het geschreeuw van the darnkness in mijn oren. Aangekomen op de top was het zo troosteloos dat de glimlach van overwinning van de berg snel verdween. De lelijkheid van de Russische poort die op de top staat samen met al het afval laat je snel willen dalen. Op weg naar Goris kan je de afslag nemen naar Tatev maar hier was ik al geweest met de Boys dus sloegen we met de fiets over.

Maar even over Tatev, hier staat de langste kabelbaan van de wereld van bijna 8 km en natuurlijk nog een ander leuk klooster. Zeker het bezoeken waard.

Op weg richting Iran kwamen we nog een Nederlands echtpaar tegen dat al de hele wereld heeft rondgefietst op hun Santos, goede inspiratie. Twee dagen erna kwamen we tijdens het zoeken naar een kampeerplaats vier Iraanse fietsers tegen en samen hebben we een goede plek gevonden aan een rivier. Hier hebben we een extra dag gebleven omdat ik ziek was geworden en helemaal leeg liep. Nog steeds ziek stond de dag erna de hoogste berg op het programma de meghiri pass van 2564 meter, het idee was dat ik een lift zou nemen en Julian omhoog zou fietsen. Na een half uur wachten aan de voet waarbij er geen auto voorbij kwam moest ik hem ook op fietsen en het is gelukt zie foto 😃.

Na een lange afdaling kwamen we aan bij de grens van Iran, we hadden snel de laatste fles wodka opgedronken en na een verdiende pauze naar de grensovergang.

Iran

Met een beetje spanning ik het lichaam naar de grensovergang. Armenië ben je zo uit en in de zinderde hitte naar de brug om de grens over te gaan. Onderweg kom je vier controles tegen waar wij gewoon mochten door fietsen. Bij de douane ging voor Julian alles goed, maar bij het scannen van mij paspoort viel het systeem uit. Wat inhield dat de grens voor een uur dicht ging. Na een uur kwamen de twee douaniers terug en keken opnieuw in mijn paspoort en zette de stempel haalde paspoort opnieuw over de scanner en het systeem viel weer uit. Gelukkig kreeg ik mijn paspoort en wij konden in ieder geval weg of de groep Italiaanse busreizigers er nog staan, wie weet?!

Het was al laat toen wij de grens over waren en na uurtje fietsen zagen we een mooi picknick parkje aan het water en besloten daar te kamperen. Tijdens het eten in het donker stonden er ineens twee militairen naast ons en na controle moesten we weg want de grens was de rivier en niet toegestaan om te slapen. Gelukkig konden we 50 meter verder slapen bij een soort lounge restaurant.

De dag erna kwamen we erachter dat ik Iran je altijd kan kamperen in de stadsparken en dat doen ze zelf ook heel veel. Iraniërs uit het zuiden zoeken het koelere noorden op en kamperen massaal in de stadsparken, maar ook langs de kant van de weg en eigenlijk overal waar maar plaats is voor een tent.

Na een paar dagen fietsen kwamen we aan in Tabriz waar natuurlijk gratis werd gekampeerd in een stadspark Special voor toeristen met stroom, water en elektriciteit. Na een dagje door de stad te hebben gewandeld en de grootste overdekte Bazaar te hebben bezocht ( volgens de boekjes) was het de dag erna tijd om bij te komen in het zwembad met stoombad en sauna. 

Weer op de fiets en het doel was Teheran te bereiken door de route langs de Kaspische zee te nemen. Hier was het heel groen, of zoals de Iraniërs zeggen jungle. Het was heerlijk warm en de luchtvochtigheid hoog zodat je niet echt kon afkoelen, zwetende nachten. 

Onderweg op de fiets komen Iraniërs naast je rijden en schreeuwen vragen naar je, waar kom je vandaan? Hoe heet je? Wat vindt je van Iran? Hoe vindt je de mensen? En natuurlijk of ze op de foto met je mogen. 

Op zoek naar een nieuwe kampeerplaats staat er een man te zwaaien en wij vragen of we kunnen kamperen op zijn grond. Dit resulteerde in, mooie kampeerplaats, heel veel eten, boottocht in zee, nog meer eten, wilde rit in de auto door de stad, wodka, en heel veel thee. Wat een geweldige ervaring en gastvrijheid. De volgende nacht stond in groot contrast we konden nergens een plek vinden en in het donker maar op het strand gaan slapen . De volgende ochtend werd Julian ziek wakker, hij had al verkoudheid en nu opgezwollen ogen en op het programma van de dag stond een tweedaagse klim naar Teheran, dat ging hem niet worden en we zouden naar het stadje voor de klim gaan en een bus nemen. Net voor het binnenrijden van het stadje werden we staande gehouden door agenten in een normale auto die een badge lieten zien. Eentje schreeuwde vanaf het begin af aan over drugs en wilde ons controleren. Al vrij snel ging het erna over dollars en money en hadden we door dat het niet goed zat. Julian wilde foto nemen waardoor de gast helemaal leip werd en ik had iemand verderop er bij geroepen. Toen hij te hulp schoten sprong de man vrij snel in zijn auto en ging er vandoor. Het was beetje indrukwekkend maar alles was weer goed. Na wat gratis bananen en eten verderop geloven wij toch meer in de gastvrijheid van de Iraniërs dan deze slechte ervaring.

We hebben een bus gevonden en zijn nu in Teheran bij een vriend die ik via instagram heb ontmoet. De gastvrijheid is weer zo groot dat je er bijna ongemakkelijk door gaat voelen. Samen met de host Mikaeli en zijn vrienden gaan we Teheran bezoeken, bergen beklimmen en wat er nog meer gebeurd weet ik niet maar het zal geweldig worden en ik zal jullie op de hoogte houden.

Ik blijf nu een weekje in Teheran om erna samen met Mikaeli naar esfahan te fietsen de hitte in. Julian zal terug gaan naar Berlijn.

Als laatste wil ik iedereen bedanken voor de berichten die ik ontvang en natuurlijk voor de donaties aan het goede doel, BEDANKT😃

Dan volgen er nu nog wat foto’s.

Internet werkt slecht en foto’s willen niet lukken. 
























3 thoughts on “ArmeenseArmeense bergen en Iraanse gastvrijheid.

  1. Hallo Koen,
    Bedankt voor je verhaal . Ik vind het heel leuk om te lezen wat je allemaal meemaakt onderweg en wie je ontmoet!
    Wat geweldig dat mensen overal op de wereld zo gastvrij zijn. Ongeacht nationaliteit of kleur!
    Het lijkt me niet meevallen om zulke omstandigheden een berg op te fietsen . Je bent een kanjer!\Succes!

  2. De kern van uw schrijven terwijl verschijnen aangenaam eerst heeft niet bezinken goed met me na enige tijd. Ergens hele de leden je eigenlijk konden om me een gelovige maar net voor een zeer korte terwijl . I nog hebben een probleem met uw sprongen in logica en u zou mooi aan help vul al die hiaten . Wanneer je eigenlijk kunnen bereiken dat, ik kunnen ongetwijfeld eindigen als verbaasd .

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *